သူတို႔ဆီက ကေလးစစ္သား

 
    ဒီကေန႕ ေက်ာင္းကို ေလ့လာေရး အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ေရာက္လာပါတယ္။ လားလား စစ္သား ယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားတဲ့ ကေလးေလးေတြပါလား။ ဒီလို ႏိုင္ငံႀကီးက ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ကေလးစစ္သားေတြ ရွိေနရတာပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေမးျမန္းေလ့လာၾကည့္ေတာ့မွ . . .
 

   ႏိုင္ငံေတာ္ ကာကြယ္ေရးအတြက္ ကေလးဘဝကတည္းက စစ္ပညာေတြ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးမယ္ ဆိုပါစို႕။ အဲသည္လို လုပ္မယ္ဆိုရင္ တရားဥပေဒနဲ႕ ညီညြတ္ပါ့မလား။ ႏိုင္ငံတကာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ၊ ကေလးအခြင့္အေရးေတြနဲ႕မ်ား ညိစြန္းသြားမလား။ ဒီမိုကေရစီ စံႏွုန္းေတြနဲ႕ေရာ ကိုက္ပါ့မလား။ ၿပီးရင္ ျပည္သူလူထုကေရာ လိုလားပါ့မလား။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ဓေလ့ေပါင္းစံု ဘာသာေပါင္းစံု ဇာတ္နိမ့္ဇာတ္ျမင့္ေပါင္းစံု စသည္ျဖင့္ ႐ွဳပ္ေထြးေပြလီေနတဲ့ ၾကားထဲက ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ က်င့္သံုးေနႏိုင္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနာက္ဘက္က ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးက ကေလးစစ္ေက်ာင္းေတြကို ဖ်က္ပစ္ရေတာ့မွာပါပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ဒီလို ကေလးစစ္ေက်ာင္းမ်ိဳးေပါင္း ျပည္နယ္တစ္ခုကို တစ္ေက်ာင္းႏွဳန္းနဲ႕ ၂၄ ေက်ာင္းေက်ာ္ ရွိေနလို႔ပါပဲ။
  

  ဒီလို ကေလးစစ္ေက်ာင္းေတြ တည္ေထာင္ဖို႔ကို ၁၉၆၁ ခုႏွစ္က ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ဗီေက ခရစ္ရွနာမီႏြန္က စတင္စိတ္ကူးရခဲ့ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ျပည္နယ္ေတြကေန တပ္မေတာ္ အရာရွိေလာင္းေတြ ညီတူညီမွ် ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ေအာင္လို႕ရယ္ ဇာတ္နိမ့္ဇာတ္ျမင့္ေတြၾကားမွာ တပ္မေတာ္အရာရွိေလာင္းမ်ား ညီတူညီမွ် ျဖစ္ခြင့္ရေအာင္လို႕ရယ္ ဆိုၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာလွ်င္ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးတကၠသိုလ္ နဲ႕ အိႏၵိယေရတပ္တကၠသိုလ္တို႔အတြက္ သင္တန္းသားေတြ မွ်မွ်တတ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ အခုဆိုရင္ ျပည္နယ္တစ္ျပည္နယ္ကို တစ္ေက်ာင္းႏွဳန္းနဲ႕ ကေလးစစ္ေက်ာင္း ၂၄ ေက်ာင္းေက်ာ္ တည္ေထာင္ထားႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
   

 ကေလးစစ္ေက်ာင္းေတြဟာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္အစိုးရတို႔ရဲ႕ ပူးတြဲႀကီးၾကပ္မွဳေအာက္မွာ ရွိၾကပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တုန္းက ကေလးစစ္ေက်ာင္း  အသံုးစရိတ္အျဖစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဘ႑ာေငြကေန ႐ူပီး သန္းႏွစ္ဆယ္စီ ေထာက္ပံ့ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ ကာကြယ္ေရးအင္အား အထူးသျဖင့္ အရာရွိအဆင့္မ်ား အင္အားယုတ္ေလ်ာ့လာတာကို တန္ျပန္ကုစားတဲ့အေနနဲ႕ ေပးခဲ့တာ ျဖစ္တယ္လို႕ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးဝန္ႀကီးက ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

     ကေလးစစ္ေက်ာင္းမ်ား တည္ေထာင္မယ့္ စိတ္ကူးရဲ႕ ကနဦးအစမွာ အဂၤလိပ္ေခတ္က တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ရာ့ရွ္ထရီယာ အိႏၵိယစစ္ေကာလိပ္မွ စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ယခုထက္တိုင္ အသက္ဝင္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ အဲသည္စစ္ေကာလိပ္ဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံအတြက္ ၿမိဳ႕ျပဘက္ဆိုင္ရာ ျပည္သူ႕ဝန္ထမ္းအႀကီးအကဲမ်ား ႏွင့္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၏ ပုဂၢလိကေက်ာင္း နည္းစနစ္မ်ားကို အေမြေပးခဲ့တဲ့ စစ္ေကာလိပ္ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးစစ္ေက်ာင္းေတြဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ သာမန္မိသားစုဝင္ ကေလးမ်ားအတြက္ ဝင္ေငြႏွင့္ အဆင့္အတန္း မခြဲျခားဘဲ ျမင့္မားေသာ ပညာရည္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ေသာ ေက်ာင္းမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ခံထားရပါတယ္။ ေက်ာင္းသို႔ တက္ေရာက္ႏိုင္သူေတြကေတာ့ လက္ရွိ စစ္မွဳထမ္းေဆာင္ဆဲ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ သားမ်ားႏွင့္ အထူးအခြင့္အေရးအျဖစ္ အစိုးရ အရာရွိမ်ား၏ သားမ်ားကို တက္ေရာက္ခြင့္ ေပးထားပါတယ္။

     ကေလးစစ္ေက်ာင္းမ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရး က႑မွာ ဦးေဆာင္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ေလ့က်င့္ေပးရန္ ျဖစ္ပါတယ္။  တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာနဲ႕ က်င္းပတဲ့ ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲမ်ားျဖင့္ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ၿပီး အလားအလာေကာင္းေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ကာ သမားရိုးက် ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမ်ားအျပင္ ထပ္ေဆာင္း သင္ခန္းစာမ်ားျဖင့္ ကေလးငယ္မ်ား၏ ကုိယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကို ဘက္စံု ဖြံ႕ၿဖိဳးေစရန္ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ 

      ကေလးစစ္ေက်ာင္းမ်ားမွာ အားကစားစြမ္းရည္ ထက္ျမက္ေအာင္၊ ေက်ာင္းသင္ပညာရပ္ေတြမွာ ထူးခၽြန္ေအာင္ ႏွင့္ အပိုေဆာင္း သင္ခန္းစာမ်ားတြင္ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ကေလးစစ္ေက်ာင္းေတြမွာ အေျပးေလ့က်င့္ရာ လမ္းမ်ား၊ ေတာခရီးလမ္းမ်ား၊ ခမ္းမတြင္း အားကစားနည္းမ်ား၊ စစ္ေရးျပကြင္းမ်ား၊ လက္ေဝွ႕စင္မ်ား၊ စက္ပစ္ကြင္းမ်ား၊ ေလွေလွာ္ကလပ္မ်ား၊ ျမင္းစီးကလပ္မ်ား၊ ေတာင္တက္အသင္းမ်ား၊ ေျခလ်င္ေတာၾကမ္းခရီးထြက္ အဖြဲ႕မ်ား၊ အတားအဆီး ျဖတ္ေက်ာ္မွဳ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား၊ ေဘာလံုး၊ ေဟာ္ကီ၊ ခရစ္ကက္အားကစားကြင္းမ်ား၊ ေဘာ္လီေဘာႏွင့္ ဘတ္စကက္ေဘာကြင္းမ်ား ပါဝင္ဖြဲ႕စည္း ေပးထားပါတယ္။

    ေက်ာင္းေတြမ်ားကို အေဆာင္ေတြနဲ႕ထားပါတယ္။ အေဆာင္နာမည္ေတြကေတာ့ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား စသည္ျဖင့္ နာမည္ေပးထားတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစာ တက္ေရာက္ရပါတယ္။ ေန႔စဥ္အခ်ိန္ဇယားက စစ္သားမ်ား အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ ႀကံ့ခိုင္ေရး အေျပးေလ့က်င့္တာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ တက္ေရာက္ေနတဲ့ အတန္းကို မူတည္ၿပီး အႀကီးတန္း အငယ္တန္း စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားအလိုက္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲ၊ ႀကံ့ခို္င္မွဳ၊ စာေပပညာ၊ စစ္ပညာ၊ နယ္ေက်ာ္ေျပးပြဲ ႏွင့္ အျခားေသာ ၿပိဳင္ပြဲမ်ားစြာကို ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါတယ္။
    ကေလးစစ္ေက်ာင္းမ်ားကို ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္တြင္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ဥကၠဌအျဖစ္ ပါဝင္ေသာ ကေလးစစ္ေက်ာင္း ႀကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႕က ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲပါတယ္။
    ကေလးစစ္ေက်ာင္းမ်ားမွာ ေျခာက္တန္းမွ ဆယ့္ႏွစ္တန္းအထိ ေက်ာင္းပညာရပ္မ်ား သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ေယာက်္ားေလး ေက်ာင္းသားမ်ားကိုသာ လက္ခံေပမယ့္ ေက်ာင္းက ဆရာဆရာမနဲ႕ ေက်ာင္းဝန္ထမ္းမ်ားရဲ႕ သမီးမ်ားကိုလည္း လက္ခံသင္ၾကားေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းသားလက္ခံမႈ အေနနဲ႕ကေတာ့ ေျခာက္တန္းက ကိုးတန္းထိပဲ လက္ခံပါတယ္။ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္အတြက္ ေရးေျဖ စာေမးပြဲမ်ားကို ေဖေဖၚဝါရီလမွာ က်င္းပေလ့ရွိၿပီး ေရြးခ်ယ္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဧၿပီ နဲ႕ ေမလမ်ားမွာ လူေတြ႕စစ္ေဆးျခင္း၊ က်န္းမာေရးစစ္ေဆးျခင္းတို႔ လုပ္ပါတယ္။ ေမလကုန္မွာ အၿပီးသတ္ေအာင္စာရင္းကို ထုတ္ျပန္ေပးပါတယ္။
    ျပင္ပ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားလိုပဲ အေျခခံပညာေရး ၁၂ တန္း ၿပီးဆံုးတဲ့အခါ ကေလးစစ္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားမ်ားဟာ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရး တကၠသိုလ္မွာ ဗိုလ္ေလာင္းအျဖစ္ ဆက္လက္ တက္ေရာက္ၾကရပါတယ္။ ဒီလို ကေလးစစ္ေက်ာင္းေတြကေန အိႏၵိယတပ္မေတာ္အတြက္ အရာရွိေပါင္း ေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။
    ဗိုလ္ေကာင္းတို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ အခုလို ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက ႏိုင္ငံေတာ္ ကာကြယ္ေရးအတြက္ ဘက္စံု အရည္အခ်င္းထက္ျမက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြ ေလ့က်င့္ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ရင္ မေကာင္းဘူးလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။
(22-3-2013)

ရြာကိုလြမ္းတဲ့ တပို႔တြဲလ

ေပါက္ လဲ ငံု ကင္း ထန္းယာဥ္နင္းသည္ ႏွင္းစီစီငယ္ႏွင့္ေလ
ရာသီငယ္မွ မွဳိင္းမို႔ ဆိုင္းဆိုင္းညိဳ႕လို႕
တပို႕တြဲဆို တမာလည္းႏု ေက်းလည္းဥလို႔ ႐ွဳတိုင္းငယ္စိုသည္
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ထိပ္က လြမ္းရိပ္ကိုခင္း
ေပ်ာ္ခင္းငယ္မွသာလွ သည္ခ်ိန္က်လ်င္
ေတာဝဂႏိုင္ စံုသာၿမိဳင္မွာ
မခိုင္ရြက္ေညာင္း ေၾကြက်ေျပာင္းလို႔
ေထာင္းေထာင္းငယ္လွ်ံေငြ႕ ေလာင္ဓေလ့ႏွင့္
လြမ္း၍ငယ္တေစ အလို ေသရခ်ည့္
စိတ္ေျဖလို႔ မရႏိုင္ ဘယ့္ႏွယ္လူခိုင္ပါ့မယ္
ယုဂန္ပိုင္ ရွင္သိၾကားတို႔ မာန္ထားရင္းေလ။

ဒါကေတာ့ ငယ္ငယ္က ႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ တပို႔တြဲလဘြဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။
ဒီေန႔ တပို႔တြဲ လျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ ရက္။ လာမယ့္ တနလၤာေန႕ဆို တပို႕တြဲလ ကြယ္ေလၿပီပဲ။ အေမ့အိမ္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအခ်ိန္ ထမင္းနဲေတြ ထိုးလို႔ေပါ့။ တစ္အိမ္က ထမင္းနဲနဲ႕ တစ္အိမ္က ထမင္းနဲနဲ႕ လဲစားၾကလို႔ေပါ့။ ေအးတဲ့ရာသီဆိုေတာ့ အဆီအဆိမ့္မ်ားတဲ့ ထမင္းနဲကို စားရတယ္သားရဲ႕ ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ ေဆးက်မ္းေတြကို နားေထာင္ၿပီး ထမင္းနဲေတြ စားလို႔ေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝကေတာ့ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးဟာ လြမ္းစရာ ေကာင္းတယ္ ဆိုေပတဲ့ ဘယ္မွာ လြမ္းႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ဆိုတာကလည္း အင္မတန္ နတ္ႀကီးတာကလား။ က်ဴရွင္ေတြဘာေတြ မတက္ႏိုင္တဲ့ ဗိုလ္ေကာင္းတစ္ေယာက္၊ စက္ဘီးေတြဘာေတြ မစီးႏိုင္တဲ့ ဗိုလ္ေကာင္းတစ္ေယာက္၊ သူမ်ားေတြက ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ဘူး က်ဴရွင္က စာပဲ က်က္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းကို မလာေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ ခံုစီတဲ့ေန႕အထိ ေက်ာင္းကိုသြားၿပီး ဆရာေတြ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သင္ၾကားျပသေပးတဲ့ စာေလးေတြ ဖတ္မွတ္ၿပီး ဆယ္တန္း ေအာင္ခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ္ေကာင္း။ အိမ္ေနာက္က ကမ္းပါးႀကီးကဆင္း ကမ္းပါးေျခက သရဲေျခာက္တယ္ဆုိတဲ့ တမာပင္ႀကီးနားေရာက္ရင္ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္၊ ေရစပ္စပ္ပဲ ရွိေတာ့တဲ့ ေခ်ာင္းကို ဖိနပ္ကေလးခြ်တ္ လက္မွာကိုင္၊ ပုဆိုးစေလး အသာမလို႔ ေျမပဲခင္းေတြ ႀကံခင္းေတြ ျဖတ္ၿပီး ေက်ာင္းသြားခဲ့ရတဲ့ဗိုလ္ေကာင္း။ ရဲရဲနီေအာင္ ပြင့္ေနတဲ့ ေပါက္ပင္ေတြ လက္ပံပင္ေတြရဲ႕ အလွေတြကိုေတာင္ မခံစားႏိုင္ဘဲ က်က္ထားတဲ့စာေတြကို ျပန္စဥ္းစားရင္း ေခြးကိုက္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ တဲစုနားကေန က်ီးလန္႕စာစား ေက်ာင္းသြားခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ္ေကာင္း။
အဲသည္ ေကာင္ေလးဟာ ေနာင္ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ ၾကာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ေတာင္ေတာင္ေရေျမ သဘာဝ အလွအပေတြ၊ ေတာဘြဲ႕ေတာင္ဘြဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြ၊ သစ္ရြက္ဝါေလးေတြ၊ ငွက္ေအာ္သံေလးေတြ၊ လိပ္ျပာေလးေတြ၊ မွိဳင္းမွဳန္ျပာေဝေနတဲ့ ေတာင္ျပာတန္းႀကီးေတြ၊ ေရျပင္ေပၚကို သစ္ရြက္ဝါေလးတစ္စ ေၾကြက်သြားလို႔ ျဖစ္လာတဲ့ ေရလွိဳင္းေလးေတြ၊ လူေတြ႕ရင္ လန္႕လန္႕ၿပီး ေျပးတတ္တဲ့ ရွဥ့္ကေလးေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ဗိုလ္ေကာင္းျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီလို ခ်စ္တတ္ခဲ့တာလည္း တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္တို႕ ေမာင္စိန္ဝင္းတို႔ ေဇာ္ဂ်ီတို႔ ဝီလီယံဝပ္သ္ဝပ္တို႔ ခင္ႏွင္းယုတို႔ ဂ်ဴးတို႔ ရဲ႕ စာေတြေပေတြ ပေယာက မကင္းသလို သိပ္လွတဲ့ ေခ်ာင္းေလးရယ္ သိပ္လွတဲ့ လယ္ယာကြင္းျပင္ေတြရယ္ ေႏြဦးေပါက္ရင္ ပြင့္တတ္တဲ သိပ္လွတဲ ့ပန္းေတြရယ္ရွိတဲ့ သိပ္လွတဲ့ ရြာေလးမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့တာအျပင္ စာက်က္တာၿငီးေငြ႕လာရင္ သီခ်င္းဆိုၿပီး အၿငီးေျဖေပးတတ္တဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့။ ဒါတင္မက ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္လို႕ တင္စားၾကတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးမွာ သံုးႏွစ္သံုးမိုး ပညာသင္ၾကား ခဲ့ရတာ၊ ကန္႕ေကာ္ေတာေတြ အဓိပတိလမ္းေတြ ပုဂံလမ္းေတြ ေတာင္ငူေဆာင္ေတြ ဂ်ပ္ဆင္ေတြနဲ႕ တန္ဆာဆင္ထားတ့ဲ ့အိပ္မက္ထဲက တကၠသိုလ္ႀကီးကိုလည္း သံုးႏွစ္သံုးမိုး တက္ခြင့္ ႀကံဳခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ေနၾကခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေကာင္းတို႔က သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႕ စာေပအရသာ သဘာဝေတာေတာင္ေရေျမ အရသာေတြကို ေကာင္းေကာင္း ျမည္းစမ္းခြင့္ ရခဲ့တာမို႔ ဗိုလ္ေကာင္းမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေကာင္းအလုပ္ကို ပိုလုပ္ေပးတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေတြလည္း အမ်ားႀကီး ပါသေပါ့။
ေမြးရပ္ေျမက လွသလို အခု ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို လွတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါပဲ။ အဂၤလိပ္မင္းမ်ား အုပ္စိုးစဥ္အခါက ေတာင္ေပၚ အပန္းေျဖစခန္း ၿမိဳ႕ေလးအျဖစ္ တည္ခဲ့တဲ့ ေနရာဆိုေတာ့ မလွဘဲ ေနပါ့မလားဗ်ာ။ ေရတံခြန္ေတြ ေတာင္ကမ္းပါးေတြ ကုန္းဆင္းကုန္းတက္ေတြ ေရကန္ေတြ သစ္ေတာေတြ ၿပီးေတာ့ သစ္ေတာထဲကို လွည့္ပတ္သြားလာလို႕ရတဲ့ ေခ်ာေမြ႕ေျပျပစ္တဲ့ လမ္းေတြ ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ေတြထက္မွာ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္လွလွေလးေတြ၊ ေက်ာက္ဂူေတြ၊ ေရွးေရွးအခါက သခ်ိဳင္းဂူေတြ၊ ေအးျမသာယာတဲ ့ရာသီဥတု၊ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဇယား၊ စတဲ့ အေၾကာင္းေပါင္းစံု တုိက္ဆိုင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေတာအလွ ေတာင္အလွကို ေကာင္းေကာင္း ခံစားလို႔ရတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။
မနက္အိပ္ယာႏိုး ေရမိုးခ်ိဳး၊ သိုးေဆာင္းတို႕ဓေလ့အတိုင္း မနက္စာစားၿပီးတဲ့အခါ ေက်ာင္းကားေပၚတက္ ေက်ာင္းသြား၊ ေန႕လည္ ဆယ့္တစ္နာရီထိုးရင္ မုန္႕တစ္ခုနဲ႕ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေသာက္၊ အတန္းဆက္တက္၊ ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီအတန္းၿပီးတဲ့အခါ အေဆာင္ျပန္လာ ေန႕လည္စာစား။ ဒါၿပီးရင္ေတာ့ ဗိုလ္ေကာင္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ ေရာက္ပါၿပီ။ အေဆာင္မွာ ခဏတျဖဳတ္ နားၿပီးတာနဲ႕ ညေန သံုးနာရီခြဲေလာက္ဆို စက္ဘီးေလးစီးၿပီး ဗိုလ္ေကာင္း စထြက္ပါေလၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အတူတူသြား တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း တစ္ေယာက္တည္းသြား။ တစ္ခါကေတာ့ သြားရင္းသြားရင္းနဲ႕ ဆက္သြားခြင့္မျပဳတဲ့ ေနရာအထိ ေရာက္သြားတယ္။ ဘာလို႔ ဆက္သြားလို႔ မရတာလဲ ဆိုေတာ့ က်ားအႏၱရာယ္ ရွိလို႔ပါတဲ့။ ဟုတ္သားပဲ က်ားထိန္းသိမ္းတဲ့ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ တည္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ က်ားရွိေပမေပါ့။ ဟဲဟဲ မသိလို႔ေနာ္လို႔ ေျပာၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္ေျပးလာရတယ္။ ဆပ္ကပ္ထဲက က်ားဟုတ္ဘူးေနာ္ ေတာထဲမွာ သဘာဝအတိုင္းေနတဲ့ က်ားဆိုေတာ့ သိတယ္မလား၊ ဗိုလ္ေကာင္း သဘာဝအလွအပကို ခ်စ္တတ္ေပမယ့္ က်ားေတာ့ ေၾကာက္တယ္ဗ်။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ဆရာမကိုေျပာျပတာ ေဒသခံ ဆရာမက စိုးရိမ္တႀကီး သတိေပးရွာတယ္ သတိထားပါ ဗိုလ္ေကာင္းတဲ့။ ေနာက္ေန႕က်ေတာ့ အဲဒီလို ေလွ်ာက္သြားရေအာင္ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚတာ လိုက္ေတာ့ဘူးဗ်။
အခုေတာ့ ဗိုလ္ေကာင္း လြမ္းေနရပါၿပီ။ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို လြမ္းတာပါ။ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္အတြက္ ျပဌာန္းတဲ့ ျမန္မာကဗ်ာလက္ေရြးစင္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို လြမ္းတာပါ။ အိမ္မွာတုန္းက ေခါင္းအံုးေဘးမွာ ထားအိပ္တဲ့ စာအုပ္ေလး အခုလို စိတ္ေအးခ်မ္းသာ ရွိတုန္းမွာ ဖတ္ခ်င္လိုက္တာ။ ေအးခ်မ္းဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ေတာအုပ္ထဲသြားၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးနဲ႕ ၿငိမ့္ေနခ်င္တာ အခုေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကိုပဲ လြမ္းေနရပါေတာ့တယ္။

— in Pachmarhi, Madhya Pradesh.

ဒီမိုကေရစီ ေမ်ာက္ႏိုင္ငံေတာ္

ဒီမိုကေရစီ ေမ်ာက္ႏိုင္ငံေတာ္
    ကြ်န္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ဟာ က်ားထိန္းသိမ္းေရး ကာကြယ္ေတာ အမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ရွိေနတဲ့ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ားကို ထိန္းသိမ္းသလို ေမ်ာက္ကိုလည္း ကာကြယ္ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေဘးမဲ့ေပးထားတဲ့ ႏြားေတြ၊ ကဲခ်င္တိုင္း ကဲေနတဲ့ ေမ်ာက္ေတြ မေတြ႕ခ်င္ မျမင္ခ်င္တဆံုးပါပဲ။ ေမ်ာက္အမ်ိဳးအစားကလည္း ေတာ္ေတာ္စံုပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ၿမိဳ႕ထဲျပထဲမွာ ေမ်ာက္ေတြ မ်ားလာလို႔ အကုန္လံုးဖမ္းၿပီး ေတာထဲ ျပန္ျပန္ပို႔ရပါသတဲ့။ ျပန္ပို႔လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတာပါပဲတဲ့။ ဒီေနရာမွာ က်ားကို သတ္ခြင့္ မရွိသလို ေမ်ာက္ကိုလည္း သတ္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ လူ႕ပေယာကေၾကာင့္ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ ေသတယ္ၾကားရင္ ရုပ္ရွင္ထဲကလို ရဲေတြ ေရာက္လာမွာပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္စဥ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ခဲနဲ႔ ေျခာက္ပစ္ပစ္လိုက္တာ ေမ်ာက္ကိုမွန္ၿပီး ေသသြားလို႔ ရဲစခန္းက မလာခင္ အသာေလး ေျမျမွပ္ပစ္လိုက္ရတယ္ဆိုပဲ။
    ေမ်ာက္္ သူ႕ဘာသာ ေနတာ ဘာလို႔ ခဲနဲ႔ ပစ္ရသလဲလို႔ ေမးခ်င္တာလား။ ေမ်ာက္က သူ႕ဘာသာ မေနပါဘူး။ အေဆာင္နားပတ္ဝန္းက်င္ သစ္ပင္ေတြမွာ သူတို႔ပဲ ႀကီးစိုးေနတာပါ။ မနက္ မိုးမလင္းေသးဘူး ကိုယ္ေတာ္တို႔က ေခါင္မိုးေပၚမွာ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ေျပးလႊားေနၾကပါၿပီ။ မနက္ေစာေစာမ်ား အိပ္ယာထခ်င္ရင္ ႏိွဳးစက္ေပးစရာ မလုိပါဘူး။ ေက်းဇူးရွင္ေတြက အလိုက္တသိ ႏွိဳးေပးပါတယ္။ ပန္းၿခံထဲမွာလည္း သူတို႔ပါပဲ။ သူတို႔ဘာသာ ေအးေအးလူလူ ေဆာ့ေနရရင္ ကဲခ်င္တိုင္း ကဲေနရရင္သာ အသံမထြက္တာပါ။ သူတို႔ကိုမ်ား သြားစရင္ လူကိုေတာင္ ရန္ျပန္လုပ္ခ်င္တဲ့ အေကာင္ေတြပါ။ ေမ်ာက္ဆိုတဲ့အေကာင္က လူနဲ႔တူလို႕လားမသိဘူး။ သိပ္ကို လည္တဲ့ သတၱဝါေတြျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္တစ္အိမ္ထဲကိုမ်ား ဝင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုး ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္။ အိမ္ထဲမွာ မိန္းမသားခ်ည္းပဲ ရွိတယ္ဆိုရင္ ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ဝင္ၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေတာ့တာပါ။ မိန္းမေတြက သူတို႔ကို ေၾကာက္တတ္တယ္ဆိုတာ သိေနေလေတာ့ အိမ္ထဲဝင္ရင္ေတာင္ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ မဝင္ပါဘူး။ အိမ္ႀကီးရွင္ဟန္ပန္နဲ႕ဝင္ၿပီး တစ္အိမ္လံုးကို စိမ္ေျပနေျပ ေမႊေႏွာက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမႊလို႔ေႏွာက္လို႔ အားရမွ စားစရာရွိတာစားၿပီးလို႔ ဝမွ လက္ထဲမွာ ႏိုင္သေလာက္သယ္ၿပီး ေအးေအးလူလူ ျပန္ထြက္ပါသတဲ့။ အိမ္ထဲမွာ ေယာက်္ားသားမ်ားရွိရင္ေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားတုိ႕က အနားေတာင္ မသီဘူးဆိုပဲ။
    ၿမိဳ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာက လည္စရာပတ္စရာ လွလွပပေနရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ တစ္ေနရာသြားလည္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဲသည္ေနရာမွာ က်ားရွိသလား ေမ်ာက္ေသာင္းက်န္းသလား အရင္စံုစမ္းရပါတယ္။ က်ားကေတာ့ လူေတြနားကို လာခဲလို႔ ကိစၥမရွိဘူးဆိုေပမယ့္ ေမ်ာက္ကေတာ့ ကိစၥရွိပါတယ္။ ေမ်ာက္ကိုသတ္ရင္သာ ေမ်ာက္သတ္မွဳဆိုၿပီး ဖမ္းေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံအိတ္ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာပိုးအိတ္ ဒါမွမဟုတ္ စားစရာမုန္႔ထုပ္ကို ေမ်ာက္က အလစ္သုတ္သြားရင္ အဲသည္ေမ်ာက္ကို ဖမ္းၿပီး တရားစြဲႏိုင္တဲ့ ဥပေဒ ဒီမွာ မရွိပါဘူး။ သူတို႔ကမွ ကုိယ္ယံုၾကည္ရာကို လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ တကယ့္ ဒီမိုကေရစီ ေမ်ာက္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေမ်ာက္တို႕စံေပ်ာ္ရာ ဒီမိုကေရစီ ေလာကႀကီးမွာ အကာအကြယ္ေပးတဲ့ ဥပေဒသာရွိၿပီး ဖိႏွိပ္တဲ့ ဥပေဒ မရွိလို႔ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လာေရာက္ေလ့လာလွည့္ၾကပါလို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ 
    ေမ်ာက္တို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားရာအရပ္မွာ လာေနမိတဲ့ လူမ်ားအဖို႔ကေတာ့ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေမ်ာက္ရန္က လြတ္ေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ သစ္ပင္စိုက္ရင္ သံဇကာနဲ႔ လံုေအာင္ ကာရတယ္။ ေခါင္မိုးေပၚမွာ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္းတင္ရင္ အေပၚက သံဇကာေတြ သံဆူးႀကိဳးေတြ အုပ္ရတယ္။ ကင္းသမားတစ္ေယာက္ဟာ မသမာသူကို ေစာင့္ၾကည့္ရံုသာမက ေမ်ာက္ေမာင္းတာဝန္ကိုပါ ပူးတြဲ ထမ္းေဆာင္ရတာပါ။ ကင္းသမားမွန္လွ်င္ တုတ္ရွည္ရွည္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္ေဆာင္ထားရမည္လို႔မ်ား တည္ၿမဲအမိန္႕ထဲ ထည့္ေရးထားသလားေတာ့ မသိပါဘူး။ တုတ္ကိုင္ကင္းသမားရဲ႕ အဓိက လုပ္ငန္းတာဝန္ႀကီးႏွစ္ရပ္ ရွိတဲ့အနက္ အရာရွိေတြ႕ရင္ အေလးျပဳ။ ေမ်ာက္ေတြ႕ရင္ ေမာင္း ဆိုတဲ့ တာဝန္ေတြကို အေလးအနက္ထား ထမ္းေဆာင္ၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကင္းသမားေတြ ေမ်ာက္ေမာင္းတာကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ ရယ္စရာလည္း ေကာင္းသလို တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။ ဟိုေက်းဇူးရွင္က ဖတ္ဖတ္ဆို သစ္ပင္ေပၚ တက္ေျပးေတာ့ တုတ္ကိုင္ထားတဲ့ စစ္သားရင့္မာႀကီးေတြခမ်ာ သစ္ပင္ေပၚပဲ လိုက္တက္ရေတာ့မလို ခဲနဲ႕ပဲ ေကာက္ပစ္ရေတာ့မလို ဗ်ာမ်ားတာေတြကို ဗိုလ္ေကာင္းသာ သစ္ပင္ေပၚတက္ေျပးတဲ့ ေမ်ာက္ဆိုရင္ ဟားတိုက္ၿပီး ရယ္မိမွာပဲ။ အခုေတာ့ ဗိုလ္ေကာင္းက ေအာက္က လိုက္ေနတဲ့ တုတ္ကိုင္စစ္သားႀကီးနဲ႕ မ်ိဳးႏြယ္တူ လူျဖစ္ေနေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းေပမယ့္ ကိုယ့္အမ်ိဳးခ်င္းပဲ ဘက္လိုက္ၿပီး သနားေနမိပါေတာ့တယ္။
    ဒီမွာ ေမ်ာက္ကို နတ္ဘုရားတစ္ပါးအျဖစ္ ကိုးကြယ္ၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ ဗိုလ္ေကာင္းတို႔ စြဲလမ္း ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ရတဲ့ ရာမ လကၡဏာ သီတာေဒဝီတို႔ ဒသဂီရိတို႔ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ပါတဲ့ ဟာႏုမာန္ေမ်ာက္ကို ကိုးကြယ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသည္ ယံုၾကည္မွဳတစ္ခု ရွိေနလို႔လည္း ေမ်ာက္ေတြ ဒီေလာက္ထိ ကဲခ်င္တိုင္း ကဲခြင့္ ရေနတာထင္ပါရဲ႕။ ေၾသာ္ လူေတြမ်ား ယံုမိၿပီဆိုရင္ ဘယ္လိုမွကို အဆိုးမျမင္ၾကေတာ့ပါလားလို႔ေတာင္ တရားက်မိပါတယ္။ (28-2-2013)

ဗိုလ္ေကာင္းတို႔ တံုးလိုက္ပံုက

ဗိုလ္ေကာင္းတို႔ တံုးလိုက္ပံုက
ဒီေန႔ေက်ာင္းမွာ စကားေျပာ သင္ခန္းစာတစ္ခု လုပ္ရပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာက ဒီလိုပါ။ ဒီၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အက်ဥ္းေထာင္က လူသိပ္မ်ားေနပါသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေနသာထုိင္သာရွိေအာင္ လူေလွ်ာ့ရပါမယ္တဲ့။ လူသိပ္မ်ားတယ္ဆိုလို႔ အမ်ားႀကီးမမွတ္ပါနဲ႔။ ငါးေယာက္တည္းပါ။ အဲသည္ ငါးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကို မလြဲမေသြ ျပန္လႊတ္ေပးရပါမယ္။ ဗိုလ္ေကာင္းတို႔က တရားသူႀကီးအေနနဲ႕ ဘယ္သူ႔ကို လႊတ္ေပးသင့္တယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ေပးရမွာပါ။ ကိုယ္လႊတ္ေပးသင့္တယ္ထင္တဲ့ အက်ဥ္းသားအတြက္လည္း ဘာလို႔ လႊတ္ေပးသင့္တယ္ဆိုတာ အက်ိဳးအေၾကာင္း ခိုင္ခိုင္လံုလံု ေလွ်ာက္လဲရမွာပါ။ အက်ဥ္းသား ငါးေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကိုလည္း အတန္အသင့္ ေဖာ္ျပေပးထားၿပီး အဲသည္ အခ်က္ေတြအေပၚမွာ အေျခခံ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္ခန္းစာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မရွဳပ္ရွဳပ္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ထားတာေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ေယာက္စီ တစ္ေယာက္စီဟာ လႊတ္ေပးသင့္တယ္ထင္ရေပမယ့္ ကန္႔ကြက္မယ္ဆိုလည္း ကန္႕ကြက္စရာအခ်က္ေလးေတြ ထည့္ေပးထားတာေပါ့။ အမွန္က စကားေျပာသင္ခန္းစာဆိုေတာ့ စကားမမ်ားမ်ားေအာင္ လုပ္ထားတာပါပဲ။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အက်ဥ္းသားတစ္ေယာက္ကို ေထာက္ခံေဆြးေႏြးတယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က အက်ိဳးအေၾကာင္းျပၿပီး ပယ္ခ်လိုက္။ တစ္ေယာက္က အဆိုျပဳလိုက္ ေနာက္တစ္ေယာက္က ပယ္ခ်လိုက္နဲ႔။ သေဘာတူညီခ်က္ ရတယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ကဲ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ေဆြးေႏြးၿပီးသြားၿပီ။ တစ္ခန္းလံုးလည္း ဆူညံပြက္ေလာရိုက္လို႔။ ဆရာကေတာ့ သေဘာက်တာေပါ့။ သင္ခန္းစာကိုက စကားမမ်ားမ်ားေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ သင္ခန္းစာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ စကားမ်ားမ်ားေျပာေလ ဆရာက ႀကိဳက္ေလပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အျငင္းအခံုမရွိ သေဘာတူသြားမွာကိုေတာင္စိုးရိမ္တဲ့ပံုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ပဲ။ ဒီအရည္မရ အဖတ္မရ စကားေျပာသင္ခန္းစာကို တကယ္ႀကီးလိုလုပ္ၿပီး ျငင္းၾကခုံၾက ေဆြးၾကေႏြးၾက စကားမ်ားၾက။ လက္သီးလက္ေမာင္းေတြတန္းၾက။ ဒီလိုနဲ႕ သင္ခန္းစာက သံုးရက္ေတာင္ ၾကာသြားပါတယ္။ ဗိုလ္ေကာင္းတို႔မွာ ကိုယ္ေရြးထားတဲ့ အက်ဥ္းသားဘက္က ခုခံကာကြယ္ေျပာေနလိုက္ၾကတာ။ ပိုက္ဆံေတြ တစ္ေလွႀကီးရထားတဲ့ ေရွ႕ေနေတြလားက်လို႔။ သင္ခန္းစာၿပီးမွ စဥ္းစားမိတယ္။ ငါေတာ္ေတာ္ညံ့ေသးတဲ့ ေရွ႕ေနပါလားလို႔။ တကယ္လို႔သာ ငါ့အက်ဥ္းသားကို ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြေပး။ သူ႕ဟာသူ အက်င့္စာရိတၱမေကာင္းလို႔ အက်ဥ္းက်ေနတာကိုပဲ ဖိႏွိပ္ခံရသေယာင္ေယာင္ေတြ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးတတ္ရင္ ဗိုလ္ေကာင္းေရြးထားတဲ့ အက်ဥ္းသားက ေနရင္းထိုင္ရင္း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား စာရင္းထဲဝင္သြားၿပီး လြတ္ေစသတည္းျဖစ္သြားမွာကို ေစာစာက မေတြးမိဘဲ စာအုပ္ႀကီးထဲကအတိုင္း ေလွ်ာက္စဥ္းစားၿပီး ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနခဲ့မိတယ္။ ေတာ္ေတာ္တံုးတဲ့ ဗိုလ္ေကာင္း။ (26-2-2013)

— in Pachmarhi, Madhya Pradesh.

သမၼတအလံေတာ္ေန႔

 ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလ ၂၄ ရက္ေန႔ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းရဲ႕ သမၼတအလံေတာ္ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ရွိတဲ့ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ေတြထဲက ႏွစ္တစ္ႏွစ္တာမွာ အေကာင္းဆံုးစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ တပ္ရင္းတပ္ဖြဲ႕ကို ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတက သမၼတအလံေတာ္ အပ္ႏွင္းေလ့ရွိပါတယ္။ သမၼတအလံေတာ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတကိုယ္တိုင္ တပ္ကိုအေရာက္ လာေရာက္အပ္ႏွင္းျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ဂုဏ္ျပဳမႈတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၃ ႏွစ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းဟာ သမၼတအလံေတာ္ကို တစ္ႀကိမ္ လက္ခံရရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲသည္လို သမၼတအလံေတာ္ ရရွိခဲ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာလည္း ခါတိုင္း ႏွစ္ေတြလိုပဲ သမၼတအလံေတာ္အထိမ္းအမွတ္ပြဲကို ခမ္းခမ္းနားနား က်င္းပပါတယ္။ ပထမပိုင္းက ယဥ္ေက်းမွဳ ပေဒသာကပြဲျဖစ္ၿပီး ဒုတိယပိုင္းက ညစာစားပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈ ပေဒသာကပြဲကို တက္ေရာက္လာတဲ့ တပ္မေတာ္ပညာေရး ညြန္ၾကားေရးမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ နဲ႔ ဇနီးတို႔က ဆီမီးထြန္းညွိ ဖြင့္လွစ္ေပးပါတယ္။ ပထမဆံုး ဆုေတာင္းသီခ်င္းနဲ႔ အခမ္းအနားကို ဖြင့္လွစ္ပါတယ္။ ဒုတိယအစီအစဥ္ကေတာ့ တိုင္းရင္းသူနဲ႕ တိုင္းရင္းသား အကျဖစ္ပါတယ္။ ျမဴးျမဴၾကြၾကြနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲသည္ေနာက္မွာေတာ့ ျပည္သူ႕ဆက္ဆံေရး အဖြဲ႕ရဲ႕ တစ္ခန္းရပ္ ဟာသျပဇာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေတြေျပာေနၾကမွန္း မသိေပမယ့္ သူတို႔ ရယ္ေတာ့ လိုက္ရယ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ရယ္ရပါတယ္။ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ ဘူတာမွာ ရထားေစာင့္ရင္း မူးမူးနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတာကို သရုပ္ေဖာ္ထားတာပါ။ ထိုင္ဆိုအဖြဲ႕ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမွဳ အၿပီး တင္ဆက္တဲ့ ၾကက္ဖေအာ္သံယိမ္းအဖြဲ႕ကေတာ့ ကေလးေရာ လူႀကီးပါ အႀကိဳက္ေတြ႕တဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကားဖူးေနက် ေၾကာင္ေအာ္သံ ေခြးေအာ္သံေတြနဲ႔ သီခ်င္းသံစဥ္ေလးေတြ ဖန္တီးထားသလိုမ်ိဳး အခုကေတာ့ ၾကက္ေအာ္သံျဖစ္ပါတယ္။ သံစဥ္ေလးကလည္း ရယ္စရာေကာင္း အကကလည္း ရယ္စရာေကာင္းဆိုေတာ့ ဒီေန႔ပြဲမွာ ပရိသတ္ အားေပး အခံရဆံုး အစီအစဥ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး အစီအစဥ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို ေဝွ႕ယမ္းၿပီး သီခ်င္းဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ သီခ်င္းကို နားမလည္ေပမယ့္ တင္ဆက္ပံုကို ၾကည့္ရတာနဲ႔တင္ မ်ိဳးခ်စ္စိ္တ္နဲ႔ ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္ တက္ၾကြေစတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ခံစားရပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ အမိႏိုင္ငံေတာ္အလံကို ျမင္ေယာင္လာၿပီး လြမ္းမိပါေသးတယ္။ တေယာတီးခတ္ေဖ်ာ္ေျဖမႈအၿပီးမွာ တင္ဆက္တဲ့ အကကိုေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာ္နတ္ယိမ္းလို႔ပဲ နာမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုႀကီးေက်ာ္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကိုတူတဲ့ အေရာင္အေသြး ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ နဲ႔ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ အကေတြကိုၾကည့္ရင္း တို႔ကိုႀကီးေက်ာ္က ဒါမ်ိဳးအရင္ဝတ္သလား သူတို႔က အရင္ဝတ္သလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္ကေတာ့ အားလံုးစုေပါင္းၿပီး ဆိုၾကကၾကတဲ့အစီအစဥ္မို႔ သူတို႔မွာလည္း မန္းေတာင္ရိပ္ခိုသီခ်င္း ရွိသားပဲလို႔ ေအာက္ေမ့မိလိုက္ပါတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖမႈအားလံုး အၿပီးမွာ ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ားနဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့အစီအစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေကာင္းလည္း ဘယ္ေနလိမ့္မတုန္း၊ သူတို႔နဲ႕တြဲၿပီး ဓာတ္ပံု ရိုက္ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္လာခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒုတိယပို္င္းကေတာ့ ညစာစားပြဲ အစီအစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ရဲ႕ ညစာစားပြဲဟာ စီတာစဥ္တာ စနစ္က်န သပ္ရပ္လွေပမယ့္ အခမ္းအနားမဆန္လွပဲ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ရွိလွပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းလွပါတယ္။ ေက်ာင္းေရွ႕က ျမက္ခင္းျပင္ၾကယ္ႀကီးကို ပတ္ျပီး တပ္ခြဲလိုက္ မ႑ာပ္ေတြ ထိုးထားပါတယ္။ အလယ္က ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ႀကီးကို အားလံုး မ်က္နွာမူလို႔ေပါ့။ မ႑ာပ္ထဲမွာ ခံုေတြ ခင္းထားၿပီး မ႑ာပ္ေရွ႕မွာလည္း ခံုေတြကို မ႑ာပ္ဘက္မ်က္ႏွာမူ စက္ဝိုင္းျခမ္းပံုးခင္းထားပါတယ္။ မ႑ာပ္ထဲမွာ မိသားစုနဲ႔ မီွခိုေတြ ထိုင္ၾကၿပီး အျပင္မွာေတာ့ ေယာက်္ားေတြ ထုိင္ၾကပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ဗန္းေလးေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ရည္ယမကာေတြ အျမည္းေတြ လာေပးပါတယ္။ ခြက္ကေလးေတြ ကိုယ္စီကိုင္ၿပီး ေသာက္ၾကစားၾက စကားေျပာၾကေပါ့။ အင္မတန္မွ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဌာနမွဴးေတြ ဆရာ ဆရာမေတြ တပ္ခြဲမွဴးေတြ စသည္ျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ တပ္ခြဲအလိုက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးခင္ခင္မင္မင္ ေျပာၾကဆိုၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေက်ာင္းကို ေရာက္ေနတဲ့ ပညာေရးညြွန္ၾကားေရးမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္က တစ္မ႑ာပ္ၿပီး တစ္မ႑ာပ္ လိုက္ႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႏွုတ္ဆက္ စကားေျပာပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့မွ ညစာစားတဲ့ အစီအစဥ္စပါတယ္။ တပ္ခြဲအလိုက္ စီစဥ္ထားတဲ့ ညစာကို ကိုယ္တုိင္ယူစနစ္နဲ႔ တန္းစီထည့္ၿပီး ခုနက ထိုင္ၾကတဲ့ ထုိင္ခံုေလးေတြမွာ ေပါင္ေပၚတင္ၿပီး စားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ တက္ေရာက္လာတဲ့ ပညာေရးညြန္ၾကားေရးမွဴးဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ကစလို႔ ရဲေဘာ္ေလး ရဲ႕ မိန္းမ ကေလးေတြအဆံုး အဲသည္လိုပဲ ယူၿပီး စားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စားပြဲဆိုလို႔ ထိုင္ခံုေတြ ေရွ႕ဆံုးမွာ ခင္းထားတဲ့ ဆက္တီစားပြဲ ေလးငါးလံုးကလြဲရင္ မရွိပါဘူး။ အဲသည္စားပြဲေလးေတြေပၚမွာလည္း ဘာမွ အေထြအထူးတင္မထားပါဘူး။ စားၿပီးရင္လည္း စားၿပီးသား ပန္းကန္ကို မ႑ာပ္ေနာက္ထဲက စားပြဲမွာ သြားတင္ၿပီး ေရဘူးကေရကို ဖြင့္ျပီး ေသာက္တာပါပဲ။ ညစာစားပြဲမွာ မွတ္သားစရာေလးေတြ ေတြ႕ပါတယ္။ ပထမအခ်က္ကေတာ့ အခင္းအက်င္း စနစ္က်န သပ္ရပ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ျမက္ခင္းျပင္ကို ဗဟိုျပဳ မ်က္ႏွမူၿပီး ထုိးထားတဲ့ တပ္ခြဲလိုက္ မ႑ာပ္ေတြရဲ႕ ခင္းက်င္းမႈပံုစံက ေႏြးေထြးမွဳ ရွိလွပါတယ္။ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု သီးသန္႔ဆန္မေနပါဘူး။ မ႑ာပ္ထုိးတာလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ မ႑ာပ္ေနာက္မွာရွိတဲဲ့ အစားအေသာက္ စီစဥ္တဲ့ ရြက္ဖ်င္တဲေတြကလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ျမက္ခင္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ အလံုပိတ္ထားတဲ့ တဲေလးေတြေတြ႕ေတာ့ ဘာမ်ားပါလိမ့္ဆိုၿပီး ၾကည့္မိတယ္။ ေရြ႕လ်ား အိမ္သာေလးေတြဗ်။ ေယာက္်ားသတ္သတ္ မိန္းမသတ္သတ္ တဲတစ္လံုးစီ လုပ္ေပးထားတာ။ မ႑ာပ္ေတြ ထိုးထားတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္မွာပဲ ေလထီး တဲတစ္ခု လုပ္ၿပီး တီးဝိုင္းတစ္ခု ရွိေနေသးတယ္။ ကာရာအိုေကေပါ့ဗ်ာ သီခ်င္း ရတဲ့သူ ဝင္ဆိုလို႔ ရတဲ့သေဘာပါပဲ။ ဒုတိယ မွတ္သားစရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္က စစ္သည္ အဆင့္အတန္းအားလံုး မိသားစု အားလံုး ကြဲျပားမႈမရွိဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာထိုင္ခင္း အစားအေသာက္စသည္ျဖင့္ အားလံုး တစ္ေျပးညီနီးပါး စီစဥ္ေပးထားၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေတြ႔ၾကဆံုၾက ေျပာၾကဆိုၾက ကေလးေတြဆိုလည္း ေျပးလႊားေဆာ့ကစားၾက တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ပြဲခင္းႀကီးပဲဗ်။ တတိယ မွတ္သားရတာကေတာ့ အစားအေသာက္ အစီအစဥ္ေကာင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယမကာ အျမည္းနဲ႔ ညစာတို႔ကို ခမ္းခမ္းနားနား မဟုတ္တာေတာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ လံုလံုေလာက္ေလာက္ စီစဥ္ထားျပီး တပ္ခြဲတစ္ခုမွာဆို တစ္ေယာက္စီက ႀကီးၾကပ္ စီမံေနတာ ေတြ႕ပါတယ္။ စတုတၳ မွတ္သားရတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ဒီေျမကို နင္းပါၿပီ ဆိုကတည္းက ပထမဆံုး မိန္းမေတြ မ်ားမ်ားစားစား ေတြ႕ရတာပါပဲ။ ဆာရီေလးေတြ ေရာင္စံုနဲ႔ တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ ဒီအမ်ိဳးသမီးေတြကို ေတြ႕တာ ဒါပထမဆံုးပါပဲ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ဆရာမက ရယ္လုိက္တာ။

— in Pachmarhi, Madhya Pradesh.

ေစာေစာက ေျပာပါေတာ့လား

ေစာေစာက ေျပာပါေတာ့လား

           ျမန္မာစာ ဌာနမွာ ပထမဆံုး စာဝင္ျပတဲ့ ေန႔ကေပါ့။ စာတစ္ပုိဒ္ကို ရွင္းျပေနတာ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕က ေခါင္းတစ္ယမ္းယမ္းနဲ႔ နားေထာင္ေနၾကတယ္။ ဘုရားဘုရား ငါလည္း ရွင္းျပရတာ အာေပါက္ေတာ့မယ္။ အခုထိ နားမလည္ၾကေသးပါလားဆိုၿပီး ထပ္ရွင္းျပ။ သူတို႕က ေခါင္းယမ္းေနတုန္းပဲ။ ပထမတစ္ေခါက္ ရွင္းျပတုန္းက ေက်ာင္းသား သံုးပံု တစ္္ပံုေလာက္ပဲ ေခါင္းယမ္းၾကတာ။ ဒုတိယတစ္ေခါက္ ရွင္းျပၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသား သံုးပံုႏွစ္ပံုေလာက္ ေခါင္းယမ္းလာၾကတယ္။ ကဲ ဒီတစ္ခါ ေနာက္ဆံုးပဲ။ နားလည္ရင္လည္၊ မလည္ရင္လည္းေန ဆိုၿပီး တတိတစ္ႀကိမ္ ထပ္ရွင္းျပခါမွ တစ္တန္းလံုးနီးပါး ေခါင္းယမ္းျပၾကတယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလဆိုၿပီး ဌာမွဴးကို ေခၚေျပာရတယ္။ ဌာနမွဴး ခင္ဗ်ား ေက်ာင္းသားေတြက ကြ်န္ေတာ္ ဒီေလာက္ရွင္းျပတာေတာင္ နားမလည္ၾကဘူးလို႔။ ဗိုလ္ေကာင္းက ဘယ္လို ရွင္းျပလို႔လဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ဗ်ာ ပါးစပ္ကလည္း အဂၤလိပ္လို ရွင္းျပတယ္ (ေက်ာင္းသားေတြက အဂၤလိပ္လိုအသင့္အတင့္ နားလည္ ေျပာတတ္တယ္) စာနဲ႕လည္း ေရးျပတယ္။ လုိအပ္ရင္ ပံုလည္း ဆြဲျပတယ္။ ကိုယ္ဟန္အမူအရာနဲ႕လည္း ရွင္းျပတယ္။ သံုးေခါက္ေတာင္ ရွင္းျပၿပီးၿပီဗ်ာ ဒါကို နားမလည္ၾကတာ အံ့ပါရဲ႕လို႔ ေျပာေတာ့ သူၾကည့္ပါရေစတဲ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ ထပ္ရွင္းျပပါတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဌာနမွဴးကို စာသင္ခန္းထဲေခၚၿပီး တစ္ေခါက္ထပ္ရွင္းျပရတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား။ ဌာနမွဴး ဦးစီးျပီး တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း ေခါင္းေတြ ရမ္းေနၾကပါလား။ ေတာ္ၿပီ ေနာက္ကို ဒီဌာန စာလာမသင္ေတာ့ဘူး လို႕ ဆံုုးျဖတ္ၿပီး အတန္းခ်ိန္ၿပီးေတာ့ ဌာနမွဴးကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဌာနမွဴး ကြ်န္ေတာ္ ဒီအတန္းကို ဆက္မသင္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ သူတို႔ နားလည္ေအာင္ မရွင္းျပတတ္ေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ ဗိုလ္ေကာင္း ဒီေလာက္ အသင္ေကာင္းတာကိုတဲ့။ ဗိုလ္ေကာင္း အသင္ေကာင္းသားပဲတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဆို တစ္ေခါက္တည္းနဲ႔ နားလည္သြားတာပဲတဲ့။ ဟင္ ... ဒါျဖင့္ရင္ ဘာလို႔ ေခါင္းယမ္းတာလဲ ဆိုေတာ့ နားလည္လို႔ ေခါင္းယမ္းျပတာေပါ့တဲ့။ ေသေရာ။ သူတို႔က နားလည္ရင္ ေခါင္းယမ္းျပသတဲ့။ ဒီကေကာင္က နားမလည္ေသးဘူးထင္လို႔ ထပ္ကာထပ္ကာ ရွင္းျပလိုက္ရတာ အေမာဆို့ေတာ့မယ္။

ပန္းပြင့္ေလး

ပန္းပြင့္ေလး
    ပန္းပြင့္ေလးလို လွပၿပီး နူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့ ျမန္မာမေလး ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ သမီးေလးကို ပန္းနာမည္ေလး ေပးခဲ့တယ္။ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ ေမြးတဲ့သမီးကို ပန္းနာမည္ေပးဖို႔ဆိုတာ အခက္သားကလား။ နာမည္မွည့္တဲ့ ေဗဒင္ဆရာေတြကလည္း နာမည္ လွလွ ဆန္းဆန္းေလးေတြ ေပးတတ္ၾကေပမယ့္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပန္းနာမည္ကေတာ့ ပါမလာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွင္ၾကာျဖဴဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို အေဖလုပ္သူကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက် မွည့္ေပးခဲ့တယ္။ က်န္းမာၿပီး ရႊင္လန္းတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးကို အေဖအေမ အဘိုးအဘြားေတြ ကိုကိုမမ ဦးဦး ေဒၚေဒၚေတြက ခ်စ္လို႔ မဝခဲ့ၾကဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ပန္းပြင့္ေလးဟာ ပက္လက္က ေမွာက္တတ္လာ။ ေမွာက္တတ္ရာက ထုိင္တတ္လာ။ ထိုင္တတ္ရာက မတ္တပ္ရပ္ႏိုင္လာ။ မတ္တပ္ရပ္ႏိုင္ရာက လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့အရြယ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
    ပန္းပြင့္ေလး လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစမွာ ယိုင္ယိုင္ ယိုင္ယိုင္နဲ႔ေလွ်ာက္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တတ္စေလးကို ဝိုင္းဝန္းအားေပးရင္း အမွီအတြယ္မရွိ ေလွ်ာက္ႏိုင္လာခဲ့တယ္။ လမ္းေကာင္းေကာင္း ေလွ်ာက္ႏိုင္တာေတာင္မွ ေျခတစ္ဘက္က ပဲ့နင္းပဲ့နင္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတုန္း။ လမ္းေလွ်ာက္သက္နုစဥ္အခါတုန္းကေတာ့ ဟန္ခ်က္မထိန္းႏိုင္ေသးလို႔ ယုိင္ယိုင္ ယိုင္ယိုင္ ျဖစ္ေနတာပါပဲေလဆိုၿပီး အေလးမထားမိေပမယ့္ လမ္းေကာင္းေကာင္း ေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့အထိ ေျခတစ္ဘက္က ဆာတာတာ ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ ဒီအတိုင္းၾကည့္ေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ပန္းပြင့္ေလး ေနမေကာင္းရင္ ျပေနက် အထူးကု (အထူးကု) ေဆးရံုက ကေလးပါရဂူ (ပါရဂူ) ဆီမွာ ျပၾကည့္တယ္။ ကယ္လ္ဆီယမ္ဓာတ္မ်ား မျပည့္ဝလို႔လားဆိုျပီး ဆရာဝန္က ေဆးေတြတိုက္လို႔ ေသာက္ရေသးတယ္။ အေျခအေနကေတာ့ တိုးတက္မလာဘူး။
    ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ကေလးေတြကို အထူးကုလုပ္ေပးေနတဲ့ ဆရာဝန္က ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လံုးဝကို ၾကားဖူးနားဝ မရွိပဲ သင့္ေတာ္တဲ့ ဆရာဝန္ဆီကို လမ္းညြန္ေပးဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့တယ္။ အထူးကု ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ဟာ ေရာဂါေတြ အကုန္လံုးအေၾကာင္း ခေရေစ့တြင္းက် မသိႏိုင္ဘူးဆိုတာ သဘာဝက်ေပမယ့္ အထူးကုဆိုတဲ ့ေဆးခန္းႀကီးမွာ ေၾကးႀကီးႀကီးနဲ႔ ထုိင္ၿပီး ကုသေနတဲ့ ကေလးအထူးကုဆိုတဲ့ ဆရာဝန္ႀကီးကေတာ့ ့ကေလးတစ္ေယာက္မွာ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနၿပီး ဆိုတာကို သံသယစိတ္နဲ႔ သက္ဆိုင္ရာကို လႊဲပို႔ေပးႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဗဟုသုတေတာ့ ရွိသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ အပ္ႏွံထားတဲ့ အထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးရဲ႕ ဗဟုသုတ ေခါင္းပါးမႈေၾကာင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးကို အခ်ိန္မီ ကုသမေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးဟာ တစ္သက္လံုး ဒီလိုပဲ ေျခတစ္ဖက္ ဆာျပီး အလွ ပ်က္ရေတာ့မွာလား။
    ပန္းပြင့္ေလးအသက္ ႏွစ္ႏွစ္ ျပည့္ခါနီးမွာမွ အရိုးအထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့မွပဲ တကယ့္ အျဖစ္မွန္ကို သိခဲ့ရေတာ့တယ္။ ပန္းပြင့္ေလးက တင္ပါးဆံုရိုးနဲ႕ ေပါင္ရင္း ဆံုတဲ့ ေနရာမွာ တင္ပါးဆံုခြက္ထဲ ေပါင္ရိုးက ေနရာတက် မေရာက္လို႔ အခုလို႔ ျဖစ္ေနတာလို႔ သိရတယ္။ ေမြးရာပါ ျဖစ္ႏိုင္သလို မေတာ္တဆေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရသလဲဆိုတာ အသာထားလို႔ ဘယ္လိုကုလို႔ရမလဲဆိုေတာ့ အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ အခ်ိန္မီ မကုသရင္ ဖြ႕ံၿဖိဳးေရးကိုပါ ထိခိုက္ႏိုင္ပါသတဲ့ ဆိုေတာ့ မိဘဘိုးဘြားေတြ မ်က္ကလဲဆန္ျပာ ျဖစ္ရပါၿပီ။
    တကယ္လို႔သာ အခုလိုျဖစ္တာကို ကေလးအသက္ ဆယ့္ရွစ္လအတြင္း သိခဲ့ရင္ အရိုးကို ႏိွပ္နယ္ ေနရာျပဳျပင္ၿပီး ကုသေပးလို႔ ရႏိုင္ပါသတဲ့။ ဆယ့္ရွစ္လ ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ခြဲစိတ္ကုသမွ ရပါသတဲ့။ တကယ္လို႔မ်ား ကေလးအသက္ ေလးႏွစ္ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ကုသလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။
အခုေတာ့ ကေလးအသက္ ဆယ့္ရွစ္လ ေက်ာ္သြားၿပီမို႔ ခြဲစိတ္ကုသရမယ့္ အဆင့္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။
    ခြဲစိတ္ကုသဖို႔ ျပင္ဆင္တဲ့အခါက်ေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးက အေသးစားခြဲစိတ္မွဳ ျဖစ္ေပမယ့္ ကေလးအသက္က ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီး ကေလး လမ္းေလ်ွာက္သက္ကလည္း တစ္ႏွစ္နီးပါးရွိသြားၿပီမို႔ အရိုး ပတ္ပတ္လည္က အသားေတြက အရိုးကို ေကာင္းေကာင္း တြယ္ေနပါၿပီတဲ့။ ခြဲစိတ္ရင္ အဲသည္အသားေတြကိုပါ ဖယ္ထုတ္ၿပီးမွ အရိုးကို ေနရာျပန္ခ်ရမွာမို႔ အေသးစား ခြဲစိတ္မႈမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အႀကီးစားခြဲစိတ္မႈျဖစ္သြားပါၿပီတဲ့။ မိဘဘိုးဘြားေတြ ဘုရားတရၿပီေပါ့။
    ဒါေပမယ့္ ရတနာသံုးပါး ဂုဏ္ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပန္းပြင့္ေလးကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ခြဲစိတ္ ကုသေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အရိုးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေတာ္ဆံုးဆိုတဲ့ ဆရာဝန္ႀကီးက ခြဲစိတ္ကုသေပးၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ အားလံုးအဆင္ေျပ ပါၿပီတဲ့။ ေဆးရံုက ဆင္းခြင့္ ရခဲ့ပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၃ ရက္ ေန႔မွာ ခြဲစိတ္ကုသၿပီး ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ေဆးရံုက ဆင္းခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ခြဲစိတ္ကုသမႈ ရလဒ္ေတြ ဓာတ္မွန္အေျဖေတြ အားလံုးဟာ အေကာင္းဆံုး အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္။ ေမ့ေဆးျပယ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ကေလးက လန္႔ၿပီး တစ္ရက္ေလာက္ အျပင္းအထန္ ဖ်ားျပီးေနာက္မွာ အခုေတာ့ အရင္ကလိုပဲ ရႊင္လန္းတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးျပန္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘြားေအလုပ္ေကြ်းတဲ့ အာဟာရဓာတ္အစံုပါတဲ့ ထမင္းကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းစားေနျပီ။ ၾကက္ေပါင္းနဲ႔ ငွက္သိုက္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းေသာက္ေနၿပီ။ ရုပ္ရုပ္ေလးေတြနဲ႔လည္း ေဆာ့ေနၿပီ။ ေဖေဖနဲ႕ ဖုန္းေျပာတဲ့အခါ ေဖေဖ့ကို အမ်ားႀကီးခ်စ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ခြ်ဲေနႏိုင္ၿပီ။ (ပန္းပြင့္ေလးကို ခြဲစိတ္ကုသတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဖလုပ္တဲ့သူက ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သင္တန္းသြားတက္ရတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါတယ္)ဘာဘာဘလက္ရွိ သီခ်င္းကိုလည္း အသံေနအသံထားနဲ႔ ဆိုေနႏိုင္ပါၿပီ။ လာမည့္ တစ္လေက်ာ္အခ်ိန္ ေက်ာက္ပတ္တီး ျဖည္ျပီးတဲ့အခါက်ရင္ တစ္ျခား သူ႔အရြယ္ကေလးေတြလိုပဲ မတ္မတ္လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ပါေတာ့မယ္။
    ပန္းပြင့္ေလးပံုေတြကို အမ်ားႀကီး ၾကည့္ဖူးၾကတဲ့ ဗိုလ္ေကာင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ပန္းပြင့္ေလးအတြက္ ဝိုင္းၿပီး ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။